Strata to element inwestowania.

Po słabszym okresie na giełdzie wartość portfela bywa niższa niż najwyższa, jaką ten portfel kiedykolwiek osiągnął. Różnica między tymi 2 wartościami nazywa się obsunięciem. Samo obsunięcie nie mówi jednak, co je spowodowało, a przyczyny bywają różne w przypadku każdej pozycji z osobna. Pojawiają się wtedy pytania o to, które pozycje potaniały razem z całym rynkiem albo z całym sektorem, w których spółka przestała spełniać założenia przyjęte przy jej wyborze, a które trafiły do portfela bez zapisanego powodu. Od odpowiedzi zależy, czy sensowną reakcją jest czekanie, poprawienie sposobu analizy spółek czy zmiana zasad, według których budowany jest cały portfel.

Weźmy Elegancką Inwestorkę, która po takim okresie przegląda swoje pozycje i dzieli je na 3 grupy. W pierwszej jest spółka, która publikuje wyniki zgodne z tym, czego Elegancka Inwestorka oczekiwała, a jej kurs jest niższy niż rok wcześniej, podobnie jak kursy pozostałych spółek z tego samego sektora. W drugiej jest spółka, która w raporcie rocznym poinformowała o utracie największego odbiorcy, a Elegancka Inwestorka tej informacji nie sprawdziła rok wcześniej. W trzeciej jest spółka kupiona po przeczytaniu nagłówka o nowym kontrakcie, przy której nigdzie nie zapisała, jaką rolę ma ta pozycja pełnić w portfelu, a która jest dziś jej największą pozycją. W każdej z tych 3 sytuacji wartość spadła, natomiast wniosek dla każdej z nich jest inny.

Obsunięcie liczy się od najwyższej dotąd wartości portfela, a nie od kwoty, która została na niego wpłacona. Dlatego może pojawić się także wtedy, gdy portfel jest wart więcej niż w dniu jego założenia. Przy jego ocenie przydają się 2 pojęcia z psychologii inwestowania. Efekt dyspozycji to opisana w badaniach skłonność do sprzedawania ze zbyt dużym pośpiechem tych pozycji, które są wyżej niż w dniu kupna, oraz do zatrzymywania na długo tych, które są niżej, żeby nie przyznać, że strata jest już przesądzona. Korelacja oznacza natomiast, w jakim stopniu ceny 2 instrumentów zmieniają się w tym samym kierunku. Instrumenty, które w spokojnych okresach zachowują się różnie, w trudniejszych potrafią tanieć razem, przez co spadek obejmuje większą część portfela, niż wynikałoby to z podziału na sektory i rynki.

Artykuł zaczyna się od wyjaśnienia, dlaczego strata bywa traktowana jako koszt obecności na rynku, oraz od różnicy między patrzeniem na pojedynczą pozycję a na cały portfel. Następnie opisuje ocenianie decyzji na podstawie przesłanek, którymi dysponowała inwestorka w dniu jej podejmowania, zamiast na podstawie wyników z ostatnich tygodni. Kolejna część dotyczy tego, co strata pokazuje o konstrukcji portfela, w tym o koncentracji, ekspozycji walutowej i sektorowej oraz zmianach korelacji. Dalej artykuł opisuje zapis przesłanek decyzji wraz z 5 pytaniami, na które taki zapis odpowiada, a potem wskazuje 3 kategorie straty: stratę wynikającą z warunków rynkowych, z błędu w ocenie spółki oraz z błędu w zasadach prowadzenia portfela, i określa, jaka praca wynika z każdej z nich. W tekście znajdują się także zasada odraczania decyzji oraz opis przeglądu, który nie musi kończyć się żadną zmianą, a także 3 mechanizmy psychologiczne nasilające się podczas spadków. Materiał opisuje również pracę na kilku scenariuszach zamiast na jednym, sekwencję 4 działań po stracie oraz 5 pytań do przeglądu portfela po słabszym okresie. Źródła artykułu obejmują publikacje CFA Institute, Daniela Kahnemana i Amosa Tversky'ego, Journal of Finance, Hersha Shefrina, SSRN, Investopedia, S&P Dow Jones Indices oraz MSCI.